De staat Israël

Israëls een land in het Midden-Oosten, in het smalle gebied dat Afrika en Azië met elkaar verbindt. De Staat Israël omvat het merendeel van het gebied dat bekend staat als het Land van Isra​​​ël.

  • Geografie & natuur
  • Geschiedenis Israël
  • Israël in een notendop

  • Israël cultuur

Israël is een land in het Midden-Oosten, in het smalle gebied dat Afrika en Azië met elkaar verbindt. De Staat Israël omvat het merendeel van het gebied dat bekend staat als het Land van Israël.

Israël is een ontwikkeld land, gelegen in een geografisch afwisselend gebied met een gevarieerd klimaat. In het noorden zijn er met sneeuw bedekte bergen te vinden en in het zuiden dorre, ongerepte natuur. Afgelegen en onbewoonde streken worden afgewisseld met moderne en drukke steden.

Israëls etnische en religieuze mozaïek is overvloedig en fascinerend. Zo zijn er talrijke culturele instellingen en mogelijkheden tot amusement. Dankzij haar bewogen geschiedenis en haar heilig respect voor de drie monotheïstische godsdiensten, zijn er in het land vele historische en heilige plaatsen te vinden. Het klimaat is bijna het hele jaar door zeer aangenaam. Het is echter aan te bevelen in de herfst (september – november) of in de lente (april – juni) naar Israël te komen, als het niet te warm, maar ook niet te koud is.

Officiële naam: De Staat Israël

Regeringsvorm: Parlementaire Democratie

Hoofdstad: Jeruzalem

Oppervlakte: 22,072 vierkante kilometer

Inwoners: 7 miljoen
Verdeling naar godsdienst: 75,6% Joden, 16,6% Moslims, 1,6% Christenen, 1,6% Druzen, 4,6% zonder religieuze indeling

Officiële talen: Hebreeuws, Arabisch

Munteenheid: Nieuwe Shekel

BBP per hoofd/bevolking: $27,300 (berekend naar koopkracht)

Classificatie levensstandaard: 24e plaats wereldwijd

Landnummer (telefonie): +972

Internet landcode: il

Symbolen van Israël

De vlag van de Staat Israël bestaat uit twee blauwe strepen op een witte achtergrond met daartussen een blauwe Davidsster.

Het volkslied van de Staat Israël heet Hatikwa (“De Hoop”). De tekst werd geschreven door de dichter Naphtali Herz Imber (1856-1909). De melodie is ontleend aan een Roemeens volkslied, dat de Tsjechische componist Bedrich Smetana inspireerde tot zijn symfonische gedicht “Mijn Thuisland”. In 1933 werd Hatikwa gekozen als het lied van de zionistische beweging, en bij de vestiging van de Staat Israël aangenomen als nationaal volkslied. Het lied werd echter pas in 2004 door de Knesset officieel erkend als het Israëlische volkslied.

Het staatsembleem van Israël is de Menora, een zevenarmige kandelaar, met aan beide kanten olijftakken en eronder de naam “Israël”. De oorsprong van de Menora is een gravure op de ereboog van Titus in Rome, die de overwinningsmars afbeeldt van de Romeinse veldheer Titus, nadat hij in het jaar 70 de Grote Joodse Opstand had neergeslagen en de Menora uit de tweede tempel meevoerde als oorlogsbuit.
De oorsprong van de olijftakken is terug te voeren op een profetie van Zacharia.

De Menora van de Tempel in Jeruzalem symboliseert niet alleen het roemruchte verleden van het Israëlische volk, maar ook haar nederlaag en het begin van haar ballingschap. De keuze voor juist deze menora verbond de nieuwe Staat niet alleen met haar illustere verleden, het bracht ook, bij wijze van spreken, de Menora terug uit haar lange ballingschap, en symboliseert daarmee indirect het einde van de Diaspora.

Regeringsvorm in Israël

De Staat Israël is een parlementaire democratie, geleid door een president, die in wezen een symbolische en representatieve rol speelt. Het land wordt feitelijk geregeerd door drie machten: de wetgevende macht (de Knesset), de uitvoerende macht (de regering) en de rechterlijke macht.

De wetgevende macht in Israël is de Knesset (de naam van het parlement in Israël) met 120 leden, die eens in de vier jaar in algemene verkiezingen worden gekozen. De Knesset legt wetten vast, neemt politieke beslissingen, kiest de president en de regering, en controleert haar activiteiten.

De uitvoerende macht in Israël is de regering. Deze is verantwoordelijk voor de uitvoering van de wetten die door de Knesset zijn uitgevaardigd, en voor een goed bestuur van de Staat. De minister-president is een lid van de Knesset die door de president is belast met de rol van formateur, en die een regering vormde met het vertrouwen van de Knesset. Sinds de vestiging van de Staat heeft geen enkele partij in de Knesset ooit een absolute meerderheid genoten. Daarom zijn alle Israëlische regeringen steeds coalitieregeringen geweest.

De derde macht in Israël is de rechterlijke macht, die verantwoordelijk is voor de handhaving van de wet in de Staat. Aan het hoofd van het gerechtelijk apparaat staat het Hooggerechtshof. Hier kan hoger beroep worden ingesteld tegen uitspraken van lagere rechtbanken en kunnen burgers klachten indienen tegen de overheid. Naast het gewone civiel juridische systeem, heeft Israël ook rechtbanken, waaraan in bijzondere aangelegenheden unieke autoriteit is toegekend. Deze rechtbanken zijn onder meer het Arbeidshof, het Militair Gerechtshof en de religieuze rechtbanken (Joods, Moslim, Christelijk en Druzisch), die zich bezig houden met zaken als huwelijken en echtscheidingen

Economie van Israël

De ontwikkeling van de Israëlische economie is een succesverhaal. Hoewel het nauwelijks natuurlijke hulpbronnen bezit, en ondanks de oorlogen en immigratiegolven die het land enorm hebben belast, is Israël een van de meest welvarende landen ter wereld. Twee belangrijke redenen voor het economisch succes van Israël zijn de buitenlandse steun, tot op heden totaal ongeveer 108 miljard dollar, en een goed opgeleide beroepsbevolking.

Sinds haar oprichting is in Israël de uitvoer van goederen en diensten gestegen van ongeveer 30 miljoen dollar per jaar tot meer dan 3 miljard dollar per jaar. Gedurende deze periode is er in de Israëlische economie veel veranderd. De belangrijkste exportproducten van de Staat waren aanvankelijk citrusvruchten, bewerkte diamanten en verschillende industriële producten. Vandaag de dag gaat het echter voornamelijk om exportproducten van hightech bedrijven in uiteenlopende sectoren als elektronica, software, hardware, optica, communicatie en medische apparatuur.

In de loop der jaren veranderde ook het economisch beleid van Israël. In het begin was de economie duidelijk centralistisch en was de overheid zeer bij de economische bedrijvigheid betrokken. Na de politieke veranderingen in 1977 veranderde ook de economische ideologie in Israël en sinds de jaren ‘80 voeren de regeringen van Israël een liberaal beleid.

Het BBP van de Israëlische economie is ongeveer 179 miljard dollar, terwijl het BBP per hoofd van de bevolking ongeveer 27,300 dollar bedraagt (21ste plaats in de wereld). De uitvoer van goederen en diensten bedraagt totaal circa 2,98 miljard dollar per jaar, terwijl de invoer circa 3,3 miljard dollar bedraagt. De jaarlijkse groei in 2008 was circa 4,1%, de inflatie ongeveer 3,4% en de werkloosheid 6,8%.

De belangrijkste bedrijfstak voor de Israëlische economie is technologie. Dit was de drijvende kracht van de economische groei van het land in de jaren ‘90. Andere belangrijke sectoren in de Israëlische economie zijn de farmaceutische en chemische industrie, het toerisme, de militaire industrie, de metaalindustrie en geslepen diamanten.